فیلدهای ستاره دار الزامی میباشد.

شناسایی و اجرای آراء داوری در امارات متحد عربی – شرایط شکلی    12-07-2021

image_pdfimage_print

گسترش مراودات و معاملات تجاری بین‌المللی تمسّک به راه‌های جایگزین/خارج از دادگاه حل‌وفصل اختلافات (ADR – Alternative Dispute Resolution) را به امری اجتناب‌ناپذیر بدل ساخته‌است. با توجه به نقش فزاینده‌ای که داوری‌های بین‌المللی، به‌عنوان یکی از اصلی‌ترین اشکال ADR، در این عرصه ایفا می‌کنند، اجرای آراء داوری صادره از نهادهای بین‌المللی و یا ملّی داوری در سایر حوزه‌های قضایی ملّی نیز به مسأله‌ای مهم و اساسی تبدیل شده‌است. در این رابطه، اگرچه کنوانسیون ۱۹۵۸ نیویورک راجع به شناسایی و اجرای احکام داوری خارجی[۱] به بیان کلیات تعهدات دولت‌های عضو در زمینه شناسایی و اجرای آراء داوری صادره در حوزه‌های قضایی آن‌ها پرداخته، مقررات و شرایط ناظر بر شناسایی و اجرای آراء مذکور در قوانین و مقررات وضع‌شده توسط این دولت‌ها پیش‌بینی شده‌است.

کشور امارات متحد عربی، که دارای روابط تجاری گسترده با ایران است، نیز در مقررات مختلف به شرح شرایط لازم برای شناسایی و اجرای آراء داوری صادره توسط محاکم مستقر در سایر حوزه‌های قضایی پرداخته‌است. به‌موجب ماده ۴۱ قانون فدرال شماره ۶ راجع به داور[۲]ی مصوّب سال ۲۰۱۸ میلادی، شروط شکلی شناسایی آراء داوری خارجی در امارات متحد عبارت‌اند از:

  • مکتوب‌بودن؛
  • صدور با رأی موافق اکثریت داوران؛
  • امضاءشده توسط داوران؛
  • مستدل‌بودن (مگر آن‌که قوانین قابل اعمال الزامی به بیان دلایل نداشته‌باشد)؛
  • بیان مشخصات طرفین اختلاف؛
  • بیان مشخصات داوران، از جمله تابعیت آن‌ها؛
  • منضم‌بودن متن موافقت‌نامه یا شرط داوری؛
  • بیان خلاصه‌ای از ادّعاها، اظهارات و اسناد ارائه‌شده توسط طرفین؛
  • اگر رأی دارای ماهیت مصالحه‌ای است، قرار نهایی را به‌صورت مستدل بیان کند (اگر قوانین قابل اعمال چنین الزامی داشته‌باشند)؛ و
  • بیان تاریخ و محل صدور رأی.

به‌موجب ماده ۴۴ قانون فدرال شماره ۶، داوران می‌بایست نسخه امضاءشده رأی داوری را طی ۱۵ روز پس از صدور رأی به طرفین ابلاغ کنند.

جالب توجه آن‌که قانون فدرال در مناطق ویژه اقتصادی امارات، یعنی مرکز مالی بین‌المللی دوبی (DIFC)[3]و بازار جهانی ابوظبی (ADGM)[4] اعمال نمی‌شود، بلکه این مناطق مقررات داوری مختص به خود را دارند.

به‌موجب ماده ۳۸ قانون شماره ۱ DIFC مصوب ۲۰۰۸،[۵] و ماده ۵۰ مقررات داوری ADGM مصوب سال ۲۰۱۵،[۶] رأی داوری موضوع شناسایی و اجرا باید مکتوب بوده و توسط اکثریت داوران (در صورتی که پنل داوری متشکل از بیش از یک داور باشد) امضاء شده‌باشد. ماده ۵۰ مقررات داوری ADGM همچنین بیان می‌دارد که در صورت عدم وجود اکثریت، رأی داوری می‌بایست تنها توسط ریاست پنل صادر شود. رأی مذکور همچنین می‌بایست زمان صدور رأی و مقر داوری را بیان داشته، هزینه‌های داوری را نیز مشخص کرده‌باشد.


[۱] Convention on the Recognition and Enforcement of Arbitral Awards (New York Convention)

[۲] Federal Law No. 6 on Arbitration

[۳] Dubai International Financial Centre (DIFC)

[۴] Abu Dhabi Global Market (ADGM)

[۵] DIFC Law No. 1

[۶] ADGM Arbitration Regulations


واژگان کلیدی: Abu Dhabi Global Market , DIFC , Dubai International Financial Centre , New York Convention , داوری بین‌المللی , داوری در مرکز مالی بین‌المللی دوبی , شرایط اجرای آراء داوری در دوبی , شناسایی آراء داوری , شناسایی احکام داوری , شناسایی و اجرای آراء داوری در امارات , شناسایی و اجرای احکام داوری خارجی , قانون فدرال امارات , کنوانسیون نیویورک راجع به شناسایی و اجرای احکام داوری خارجی , مرکز مالی بین‌المللی دوبی ,